Pacjenci z LEMS powinni być zbadani, a następnie leczeni przez neurologa (lekarza specjalizującego się w leczeniu chorób układu nerwowego) a jeśli to konieczne także przez onkologa (specjalistę w leczeniu chorób nowotworowych).



W wypadku zdiagnozowania nowotworu, należy najpierw zadbać o jego odpowiednie leczenie.
Terapia objawowa LEMS może obejmować leki poprawiające transmisję impulsów nerwowych, jak również środki redukujące liczbę przeciwciał.
Wyróżniamy 3 rodzaje leczenia LEMS:

Metody zmierzające do redukcji liczby przeciwciał - im mniejsza jest liczba przeciwciał atakujących nerwy, tym lepsze działanie mięśni:

- Dożylna immunoglobulina - usuwa wiele przeciwciał
- Plazmafereza - proces filtrowania krwi w celu usunięcia przeciwciał
- Kortykosteroidy, cyklosporyna lub azatiopryna - stosowane do hamowania układu odpornościowego
- Przeciwciała monoklonalne - działają na limfocyty i hamują wytwarzanie przeciwciał
Metody mające na celu zwiększenie ilości acetylocholiny docierającej do mięśni
 
- Inhibitory cholinoesterazy - powodują wolniejszy rozklad acetylocholiny, dzięki czemu sygnał docierający do mięsni jest silniejszy
Metody mające na celu zwiększenie ilości wydzielanej acetylocholiny
 
- Aminopirydyny - wzmagają uwalnianie acetylocholiny, tym samym zwiększając liczbę impulsów nerwowych

 








Rezultaty leczenia chorych są bardzo różne. Najważniejszym czynnikiem dalszego postępowania jest rozpoznanie ewentualnej choroby nowotworowej.

Pacjenci, u których zostanie zdiagnozowany LEMS powinni zostać dokładnie przebadani na obecność wcześniej niewykrytego nowotworu. W przypadku braku potwierdzenia obecności nowotworu, kontrola pacjenta winna być prowadzona systematycznie przez kilka kolejnych lat.